Dankzij de massale bebossing van de afgelopen anderhalve eeuw, staan Lommel en de omliggende buurgemeenten van de Limburgse Kempen bekend als groene oases in een steeds meer verstedelijkend Vlaanderen. Victor Mennen werpt een licht op de lokale aanwezigheid van bos en groen, vanaf een ver verleden tot vandaag.

Het dennenbos doet in Lommel schuchter zijn intrede rond 1750, maar hoe was het gesteld met het hout- en bomenbestand toen er nog geen sprake was van naaldhout? Hebben we enig zicht op het natuurlandschap waarvan ooit diverse vegetatievormen een onlosmakelijk deel uitmaakten? In welke mate heeft de mens bijgedragen aan de vorming van het door hem ‘ontworpen’ cultuurlandschap, met bosaanplantingen, houtkanten en openbaar groen? Welke rol speelde de overheid vanaf de late middeleeuwen toen de heide haar grootste oppervlakte bereikt had? En hoe getuigen plaatsnamen en andere taalkundige relicten van dit natuur- en cultuurlandschap?